Belgen in Nederland (Bijna) dezelfde taal, (heel) andere gewoontes

2 min.
1 juni 2018

Hup, België, hup

“Excuseer?” zei ik, een gechoqueerde hand op de borst leggend. “Of je hier je plasje over wilt doen” herhaalde de manager, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij wees naar de map zodat er geen twijfel over bestond waarop ik moest richten. Ik vond het een knap staaltje beeldspraak, maar kwam er snel achter dat in Nederland je mening geven gekoppeld kan worden aan territorium afbakenen. Al houdt niemand van mensen met plasjesdrang. Maar goed. Nederlanders. Ik leer ze elke dag beter kennen.

Ik beken. Ik ben een Belg die in Nederland woont en werkt. En nee, dat doet geen zeer. Meestal toch niet. Natuurlijk zijn we anders. Oranje brengt de Belg niet in vervoering en gezelligheid is alleen voor de Nederlander onwijs belangrijk. Een magnetron is in België een microgolfoven. En soms lijkt het alsof Belgische kinderen leren luisteren terwijl Nederlandse kinderen eindeloos leren praten.

Gefeliciteerd met de verjaardag van je tante!

Een van mijn grotere cultuurshocks was de Nederlandse verjaardag. Ik heb het geluk lief en leed te delen met een Nederlander. Dankzij hem kwam ik al snel in aanraking met zo’n verjaardag. Alle gasten zaten netjes in de woonkamer. “Gefeliciteerd,” zei mijn lief. “Jullie ook!” riepen ze ons toe. Ik dacht dat het een grapje was en lachte. Iets te luid, zag ik. Een kwartier later kwam een tante binnen. Ook zij feliciteerde iedereen. Tien minuten later was de buurman er. Ook hij feliciteerde ons. Ik had spijt dat ik zo uitbundig gelachen had.

Toch nam ik aan dat het een streekgebonden grapje was. Ik stond op verjaardagen een beetje te gniffelen en “jij ook gefeliciteerd” te knipogen. Tot een collega gefeliciteerd werd met de verjaardag van zijn vrouw. En ik ontdekte dat het een landelijk fenomeen is. Je moet werkelijk iedereen feliciteren met de verjaardag van de jarige. Fascinerend, die Nederlandse verjaardagcultuur.

Bol.com ❤️ België

Specialist van de Belgische markt? Dan draag je extra bij, je denkt dus actief mee en werkt mee aan de verandering.

Een loopje met de waarheid

De Belg beweegt anders. Toen een collega voorstelde om een rondje te lopen, was ik verbaasd. Ik had geen sportkleren bij en ook geen zin om de longen uit mijn lijf te lopen. Gelukkig wilde die collega lopen op zijn Nederlands. Gewoon een beetje wandelen dus.

Waarom het Belgische lopen intensiever is dan het Nederlandse weet ik niet. Zijn we eerlijker over ons bewegingsniveau? Of zijn Nederlanders fitter? Ik begreep in ieder geval wel waarom Nederlandse kinderen de borden “Niet lopen!” in Belgische zwembaden verwarrend vinden.

Broodje kroket met melk

Belgische vrienden wensten me succes toe in het land van de kaaskoppen. Maar eigenlijk vertrok ik naar het land van melk. De broodjes kroket kende ik al (Belgische vertaling: zachte pistolet met vleeskroket) (niet zo vies als het lijkt, overigens), maar toen ik voor het eerst in een Nederlandse kantine stond, leek iedereen melk te drinken.

Volwassenen die, zelfs bij een warme maaltijd, melk drinken. Heel vreemd. Tot een collega me na een zakenlunch in Antwerpen discreet vroeg of het normaal is dat Belgen dan bier en wijn drinken. Bier of melk … ieder volk heeft zo zijn gewoontes.

O dierbaar Nederland

Ze zijn anders, die Nederlanders. Logisch ook. We hebben andere jeugdhelden, andere gewoontes en een ander onderwijssysteem. En onze tong valt af en toe anders. Maar dat is prima. Het moeilijkste aan leven in Nederland? Dat iets wat ik doe soms gezien wordt als typisch Belgisch. Terwijl ik altijd dacht dat het iets van mij was. Dus ik probeer de Nederlanders maar als mensen te zien. Want dat zijn ze gelukkig wel.